2
boş alan kilise ve okul. araziden kopmuş durumda fakat algılanıyor. aynı şekilde caddeyle ilişkisi yok fakat algılanıyor. orada bir köy var uzakta [bugünkü durum]. alanımız ikisi dominant üç çekim merkezinden oluşuyor aslında. biri okulun altındaki inci sineması: arazi sinemayı hedef alarak şekillenmiş, topoğrafya sinemaya doğru akıyor. cephesi opak/saydam olma özelliğine sahip olduğundan aynı zamanda bir ekran ve ikinci merkez olan topoğrafyanın kendisiyle sahne-oditoryum/meydan ilişkisi kuruyor. ikinci merkez kendini belli etmese de bütün üretim-tüketim ilişkilerini altında saklayan bir peysaj. buradaki gerilim arazinin önceki tek kalmış yeşil olma durumunun korunmak istenmesine karşın altına yerleştirilecek işlevler nedeniyle yapay bir yeşil oluşturulması. çelişki insan eli değmemesi arzulanan alanın tamamen hafriye edilmesi ve kentsel artifakt olup öyle gözükmek istemeyen yapılarla doldurulması. bu gerilim ve suçluluktansa üçüncü merkez, bir nevi "unutulan" tepe ortaya çıkıyor. eski dokunun kot farkıyla tepeye dönüşmesiyle bu alan üretim-tüketim kargaşasının dışında "bakir" kaldığı farzedilen parça. 1 numarada ön bloklar tepeyle birleşerek topoğrafyanın akışına müdahilken 2 numarada bloklar caddeyle topoğrafya arasındaki sınırı teşkil ediyorlar. iki örnekte de alana verilen girişlerin konumlanışları ve bina yükseklikleri neredeyse aynıyken, 1 numarada içeri katılmayla oluşan bütünlük ve içeri kapalılık tam tersine 2 numarada caddeyle ve şehirle olan bütünlüğün ön bloklar tarafından kesintiye uğratılmak istenmesi şeklinde gerçekleşmektedir.
